USD49,39EUR55,29GBP65,52ALTIN6.533,99Diyarbakir17° Bulutlu
Radyolardan dakika başı anonslar geçiyor, “Deniz Gezmiş ve arkadaşları şu bölgede kıstırıldı, alınan bilgilere göre operasyon hala devam ediyor !”
Oniki yaşımdayım ortaokula yeni başlamıştım. Radyo ve gazete haberleri ile bir gönül bağı kurmuştum onlarla… sonra yayına ara verilerek bir haber daha geçiyor radyolar, “Deniz Gezmiş ve arkadaşları operasyondan sağ kurtulmayı başardılar!” baharın rengarenk bütün çiçekleri bir anda doluşuyordu çocuk yüreğime… “Ooohhh bu kez de kurtuldular !” diyerek içten sessiz çığlıklar atıyordum.
Düşüncelerini ve yapmak istedikleri ile ilgili hiç bir fikrim yoktu. Tek bildiğim şey, devleti sevmedikleri ve fakirin yanında olduklarıydı… Çocuk yüreğimin kahraman şovalyeleri her operasyondan sağ olarak kurtulmalarını yüreğimdeki sessiz alkış tufanı ile kutlamaya dönüştürüyordum.
Sonra yine bir gün yakalandıklarını duydum, Öfkem bıçak gibi bilenmişti, kahramansız kalmış, boynum bükülmüş, yıkılmıştım adeta… dokunsalar ağlayacak ve çığlık atacaktım… Ama kime? ne diyecektim soranlara? Denizlerin yakalandığını mı? hayır kendime bile itiraf etmeye çekiniyordum. Evet “kahraman şovelyelerim nasıl olsa bir yolunu bulup kurtulacaklar” bunu düşünmek ve hayal etmek bile yüreğime umut kırıntılarını yüklüyordu…
Radyolar bangır bangır… kulak kesildim, “Deniz Gezmiş ve arkadaşları idam edildi!” dizlerimin bağı çözülmüş, yüreğimi kapkara bulutlar istila etmişti. Bir kenara çekildim ve hüngür hüngür ağladım, rüyalarımı süsleyen kahramanım yoktu artık… artık kime umut bağlayacağım? yoksullar ve çaresizler için despotlara kim kafa tutacaktı? Deniz gibi biri daha çıkar mıydı?
Bunları düşünüp ağlarken rahmetli babam görmüş ve neden ağladığımı sormuştu. Göz yaşlarımı elimin tersi ile sildikten sonra, “Baba Deniz Gezmiş İdam edildi !” dedim. Onun da benim gibi üzüleceğini sanmıştım. Bana dönüp Kürdce alaycı bir ifadeyle, “Mın got qey jı bo çı dıgıri? jı bo qominist û gawura dıgri !Mın dı şerefa tenyo !” (Ben de bu ne için ağlıyor diyordum, meğer bir komünist gawur için ağlıyormuş, şerefini ….kiyim senin! ” dedi.
Evet o gün bu gün iğfal edilmiş bir şerefle yaşıyorum. Ama babama da şunu demiştim. “Bir gün evlenirsem ve bir erkek çocuğum olursa adını DENİZ koyacağım!” diye… Evlendim ve İlk çocuğum erkek olmuştu Adını DENİZ koydum… yetmedi diğerine ULAŞ, yine yetmedi ötekine YUSUF… içimde taşıdığım öfke tıpkı çocuklarım gibi çoğalmıştı…
Aziz GÜLMÜŞ
-İsmet dayı ne yapıyorsun? diye sordu -Kürdçe mektup yazıyorum ! Adam alaycı bir dokundurma yaparak: -Yaaa !! Kürdçe yazılabiliyor mu? -Tabii ne sandın ? elbette yazılıyor ! -Bilmiyordum valla !...
Yaşamla bağım gittikçe kopuyor, ben ona gittikçe o uzaklaşıyor. Kendimi ağır yaralı yoğun bakım odasında bitkisel hayatta sanıyorum. Uyanık olduğum halde kabuslar doluşuyor beynime. Uyanır gibi oluyorum kimi vakit.. bir...
Bir gün Kurumuş çamur parçası taş parçasının yanına gitmiş ve iki gözü iki çeşme ağlamaya başlamış, Taş merakla: –Çamur kardeş neden ağlıyorsun, bir derdin mi var? diye sormuş. Çamur parçası...
Bizim Berber Ehmo’nun çok samimi arkadaşı olan kısaca Oro dedikleri Orhan, onbeş-yirmi günde bir Ehmo’nun berber dükkanına gelerek evde yatalak olan dedesi Hınnuş’u traş edeceğini söyleyerek ondan şarjlı traş makinasını...
Sakın düşme!..Düşersen eğer, merhaba vermeyi bile çok gören olur, başka mecralara yönelir tüm selamlar..Sakın düşme!..Gözbebeği iken, gözlerin sakındığı çöp olursun bir anda.. içine akıttığın göz yaşların başkasının gülen gözlerine dönüşür.....
Çok uzun yıllar önce bizim Diyarbakır’da oldukça cimri bir adam varmış. Eve ekmek almayı bile büyük bir eziyet görür, karısı ondan evin ihtiyaçlarını bile istemekten çekinirmiş. Karısı bir sabah uyandığında...
Yorum Yap