Z.Abidin TOPRAK: İki dönem iki sonuç

İki dönem iki sonuç

Peygamber ırklar üstüydü. Doğal ve biyolojik işleyişten gelen bir ırkı vardı ama hiçbir zaman kendi ırkını yüceltip başka bir ırkı aşağılamadı. Bir tek sefer dahi kendi ırkının milliyetçiliğini yapmadı. “Arabın Arap olmayana, Arap olmayanın da Araba hiçbir üstünlüğü yoktur” diyerek ırkları, kesin ve net ifadelerle üstünlük ölçüsü olmaktan çıkardı. “Üstünlük ancak takva iledir” diyerek de üstün olmanın ölçüsünün ne olduğunu ortaya koydu. Bu yüzden bütün dünya milletlerinin mensupları kendini onun yanında adalet ve güven içinde hissetti. Her ırktan insanlar ona tabi oldu. Onun yanına gelenler ırkını bir kenara koyup ortak insanlık platformuna adım attı.

Peygamber coğrafyacılık yapmadı. Kendi doğup büyüdüğü şehir dahil hiçbir coğrafyanın insanını üstün veya aşağı görmedi. Bu yüzden hangi coğrafyanın insanı olursa olsun herkes onun yanında kendini adalet ve emniyet içinde hissetti. Her coğrafyadan insanlar ona tabi oldu.

Peygamber hiçbir zaman beyaz tenli, siyah tenli, kızıl, kumral, sarı ve esmer şeklinde insanları tenlerine göre ayırıp kimini üstün ve yüce, kimini de aşağı ve düşman olarak görmedi. Her ten renginde olanlar kendini onun yanında adalet ve güven içinde hissetti. Her renkten insanlar ona tabi oldu.

Peygamber hiçbir zaman cinsiyetçilik yapmadı. Kadınların utanç verici sayıldığı cahiliye zihniyetini tamamen ortadan kaldırdı. Kız çocukların diri diri gömülmesini şiddetle yasaklayarak bu vahşi kültüre son verdi. “Cennet anaların ayakları altındadır” diyerek onlara hak ettikleri yeri ve mekanı belirledi. Peygamber, erkek cinsiyetçiliğini yapmadığı gibi kadın cinsiyetçiliğini de yapmadı. Böylece cinsiyetçi anlayışı tamamen ortadan kaldırdı. Kadını ve erkeği insan olma merkezine çekti. Bu yüzden başta kız çocukları olmak üzere bütün kadınlar kendini onun yanında adalet, güven ve emniyet içinde hissetti. Yüz milyonlarca kadın onun peygamberliğini kabul etti.

Peygamber, zenginlerin ve güçlülerin üstün, yoksul ve zayıfların değersiz olarak görüldüğü gerici zihniyeti ortadan kaldırdı. Yoksullar ve zayıflar kendilerini onun yanında adalet ve güven içinde hissettiler. Zenginler ise aşağılanıp toplum dışına itilmedi. Bu yüzden yüz milyonlarca yoksul ve zengin ona tabi oldu.

Peygamber köle ve efendiyi aynı eşit statüye çekerek kölelik kültürünü ortadan kaldırdı. Bütün köleler azad edildi, efendilere de zulüm ve işkence yapılmadı. Bu yüzden köle veya efendi herkes ona tabi oldu ve kendilerini onun yönetiminde adalet ve güven içinde hissetti.

Peygamber Arapça dilini yüceltip kutsallaştırmadı. Diğer dillerden hiçbirini yasaklayıp kısıtlamadı, bu dilleri baskı altında tutup yok etmeye veya unutturmaya çalışmadı. Bu yüzden her dilden insanlar kendini onun yanında güven adalet ve emniyet içinde hissetti. Bütün dünya dillerinden yüz milyonlarca insan ona tabi oldu.

Peygamber dincilik yapmadı. “Dinde zorlama yoktur” ayetini tebliğ ederek her dinden insanların kendini güven ve emniyet içinde hissetmesini sağladı. Hiç kimseyi zor kullanarak, aldatarak, yanıltarak müslümman yapmaya çalışmadı. Yaptığı tebliğe ret cevabı veren hiç kimseyi öldürmedi, işkence etmedi, zulüm ve baskı altında tutmadı. Bu yüzden müşrik ve müslüman olmayanlardan yüz milyonlarca insan İslam’ı seçerek müslüman oldu.

Dünyanın en büyük devrimlerini gerçekleştiren peygamberin bu günkü ümmeti ise istisnalar müstesna maalesf bu evrensel ve insani perspektiften bir hayli uzaklaştı. Hatta ilginçtir ki ırkçılık, cinsiyetçilik, coğrafyacılık, dil, renk ve statü ayrımcılığı gibi bu ilkel hastalıklar en çok müslüman coğrafyalarda yaygındır. Daha da kötüsü bu tür illetler İslam ile harmanlanmaya çalışılarak İslam’ın haşa bir parçasıymış gibi realize edilmeye başlandı. Bu yüzden peygamber döneminin aksine bu gün müslümanlar dahil hiç kimse kendini müslüman coğrafyalarda adalet güven ve emniyet içinde hissetmemektedir. Bu coğrafyaların müslüman insanları, adaleti Batı ve Avrupada aramak zorunda kalıyor. Daha tuhaf olanı ise “neden adaleti Batıda arıyorsun” diye de yadırganıyorlar. Bu coğrafyalar ırk, renk, dil, cinsiyet, mezhep ve statü ayrımcılıkları ile kasıp kavrulurken sırf bu sebeplerle ortam cehenneme dönüşüyor. Bu topraklarda şiddet, savaş, işkence, ölmek, öldürmek, zulüm, imha, kin, nefret, intikam, acı, yoksulluk, umutsuzluk, kaos ve yıkımlar hiç eksik olmuyor. Bunun tek nedeni peygamberin ortadan kaldırdığı o ilkel ve gerici kültürün, o vahşi ve akıl dışı uygulamaların bu gün İslam’ın bir parçasıymış gibi benimsenip realize edilmesidir. Zaten cahiliye dönemi insanları da bunları benimseyip realize ettikleri için o dönemde ölüm, acı, kan, gözyaşı, şiddet, savaş, zulüm, işkence, adaletsizlik ve umutsuzluķ ortamı kasıp kavuruyordu. Şimdi aynı şeyler aynı sonuçları doğuruyor. Peygamber döneminde insanlar peygamberin muhteşem adaletine bakıp İslam’a tabi olurken günümüzde insanlar müslümanların tarjik adaletsizliklerine bakıp İslam’dan uzaklaşıyor.
Z. Abidin Toprak