Bir gün padişah yeni atadığı kadının evine gider. Hem onu ziyaret edecek hem de test edecektir. Kadının beyni zehir gibi çalışıyor fakat bacakları tutmuyordu. Padişah beraberindeki heyet ile birlikte kadının evine gidip bir süre sohbet ettikten sonra ona sebebi ziyaretini anlatır:
-Kadı Efendi, ben buraya senden bir ricada bulunmaya geldim. Eğer dediğimi yaparsan senin için dünyanın en iyi hekimini getirip bacaklarını iyileştiririm. Kadı;
-Buyrun padışahım der. Padişah çok ciddi bir yüz ifadesiyle:
-Çok sevdiğim bir yakınım bir cinayet işledi. Malumunuz cezası kısastır. Eğer onu affedersem toplumda büyük bir infial oluşur. Eğer ceza verirsem gönlüm buna razı değil. Bu yüzden suçu başkasına yükleyip kısas cezasını suçsuz olan birine vermeni istiyorum der.
– Bunun üzerine kadının yüzü buruşur ve padişaha;
– Sizin teklifinizin maliyeti hem bana, hem size, hem ölene, hem öldürülecek olana, hem onların yakınlarına, hem de topluma çok yüksek olacaktır. Padişah da olsanız bu yüksek maliyeti ödeyemezsiniz. Padışah:
– Bunun bana, ölene, öldürülecek olana ve onların ailelerine çok yüksek olacağını anlıyorum fakat bunun topluma olan maliyeti nedir?
– Siz benim bacaklarımı iyileştirme karşılığında bütün bireylerin ve toplumun bacağını kesiyorsunuz. Adalet, yeryüzündeki bütün canlıları ayakta tutan iki ayaktır. Biri ceza, diğeri ödüldür. Siz bu teklifinizle kendiniz dahil herkesin iki ayağını keserek butün toplumu kötürüm yapıyorsunuz. Benim bacaklarımın değeri bu kadar etmez. Ben adaleti ayakta tutarak kendimi de sizi de toplumu da kötürüm olmaktan koruyorum.
Bu cevaptan çok memnun olan padişah kadıya bir kase altın hediye eder. Bunun üzerine kadı:
-Bu altınlar bacaklarımı çok incitecek, (adalet duygularımı zayıflatacak) ihtiyaç sahibi hastalara verirseniz belki tedavi olur ve iyileşirler der. Verilen bu cevaplar üzerine padişah adaletin padişahlıktan çok daha yüksek bir mevki olduğunu fark eder ve büyük bir memnuniyetle kadının evinden ayrılır.
Yorum Yap