Son aylarda zam Ülkesi, zulüm deryası, Adaletsizlik cenneti, yoksulluğun başkenti bir memleket ve bu memleketin pervazsız, şekilsiz, ne yaptığını bilmez yöneticilerinin sopa darbeleri ile inleyen, inlerken ağlamayı beceremeyen, feryada tenezzül etmeyen bir halk gerçekliği tablosunu büyük bir “Hayranlıkla” İzliyoruz..
İnsanları evlerinden çıkamaz hale getiren hayat pahalılığının sorumluluğunu yine muhalefete yükleyen, yüklerken dalga geçmeyi de ihmal etmeyen iktidar müridlerini televizyonlarda izlerken maalesef akıl sağlığımız da Türk Lirası gibi erimekte ve neredeyse tedavülden kalkmak üzere..
Küçükken birini dövdüğümüzde büyüklerimizin hışmından korkup dayak yiyenden fazla feryat figan etmeyenimiz yok gibi.. İşte bu alışkanlık yaşamımızın ileri evrelerinde bile bizden ayrılmayan gölgemiz gibi adeta.. Dayak atmamıza rağmen mağduriyet ayaklarına yatmamız hayvani bir alışkanlık olsa gerek..
Kaplumbağaları bilirsiniz.. Ama çiftleştiklerine de tanık oldunuz mu bilmem.. Çiftleşirken alttaki gariban dişi hiç ses çıkarmazken üstteki erkek feryat figan bağırıp durur.. İşte bu kadar zulme ses etmeyen biz, dişi kaplumbağa olurken, elinde sopası kafamızı gözümüzü yaranlar erkek kaplumbağa gibi feryat figan ediyorlar..
Diyarbekir Anaları bu durumu gördüklerinde dayak atan çocuğa, “Hem vurisan, hem bağırisan! ” derken, Zazalar da bu duruma benzer bir olay karşısında, “Tu tır kenna, me şermenna” (Sen osuruyorsun, biz utanıyoruz..) derler..
En iyisi bir gazeteci müsveddesinin dediği gibi, “Kuru fasulye yiyin, bol bol osurun, kendi gazımız bize yeter.
-İsmet dayı ne yapıyorsun? diye sordu -Kürdçe mektup yazıyorum ! Adam alaycı bir dokundurma yaparak: -Yaaa !! Kürdçe yazılabiliyor mu? -Tabii ne sandın ? elbette yazılıyor ! -Bilmiyordum valla !...
Yaşamla bağım gittikçe kopuyor, ben ona gittikçe o uzaklaşıyor. Kendimi ağır yaralı yoğun bakım odasında bitkisel hayatta sanıyorum. Uyanık olduğum halde kabuslar doluşuyor beynime. Uyanır gibi oluyorum kimi vakit.. bir...
Bir gün Kurumuş çamur parçası taş parçasının yanına gitmiş ve iki gözü iki çeşme ağlamaya başlamış, Taş merakla: –Çamur kardeş neden ağlıyorsun, bir derdin mi var? diye sormuş. Çamur parçası...
Bizim Berber Ehmo’nun çok samimi arkadaşı olan kısaca Oro dedikleri Orhan, onbeş-yirmi günde bir Ehmo’nun berber dükkanına gelerek evde yatalak olan dedesi Hınnuş’u traş edeceğini söyleyerek ondan şarjlı traş makinasını...
Sakın düşme!..Düşersen eğer, merhaba vermeyi bile çok gören olur, başka mecralara yönelir tüm selamlar..Sakın düşme!..Gözbebeği iken, gözlerin sakındığı çöp olursun bir anda.. içine akıttığın göz yaşların başkasının gülen gözlerine dönüşür.....
Çok uzun yıllar önce bizim Diyarbakır’da oldukça cimri bir adam varmış. Eve ekmek almayı bile büyük bir eziyet görür, karısı ondan evin ihtiyaçlarını bile istemekten çekinirmiş. Karısı bir sabah uyandığında...
Yorum Yap