Öncelikle merhabalar, daha önceleri farklı platformlarda gazetelerde ve internet sitelerinde yazılarım
oldu. Yazdığım yazılar genelde dinler tarihi, kitaplar, sevgi ve aşk üzerine oluyordu.
Yine aynı şekilde dinler tarihinden başlamak isterdim. Gel gör ki buna müsaade etmeyen bir yapının, bir düzenin içine girdik.
Türkiye’deki nüfusun çoğunluğu ekonomiyi düşünmemiş olsun. Ekonomi hayatımızda ki
sinema, tiyatro, müzik ve sanatsal faaliyetlerin önüne geçmiş olup maalesef ki zirveyi kimseye
kaptırmıyor. Ve zirvede kalacağı da aşikâr duruyor.
Kahvede, parkta, otobüste, evde, düğünlerde gibi listesi uzayıp giden insanların buluştuğu alanlarda öncelik sohbet ekonominin nereye gideceğidir. Gelecek kaygısı ve başka alternatifler üretme hayalleri ve hiçbir şey yapmadan yerlerine oturmaktan başka öteye gitmemelerine şahit oldum.
Ben bu yazıyı böyle karamsarlık içinde yazmak istemezdim. Dinler tarihinden, tarihin tozlu raflarından
inmemiş cümleler ile donatmak isterdim bu sayfayı. Ama gel gör ki insanların ekonomik problemleri
buna müsaade etmiyor. Gerçi bu gidişattan kaynaklı benim de içimden pek gelmiyor.
Günümüz Türkiye’sinde sosyal ve sanatsal faaliyetler ile uğraşmak, müdahil olmak bir lüks olmaya
başladı. Bunu yolda geçen, kahvede oturan, yalnız takılan hangi gence yaklaştıysam, kullanılan
cümleler aynı, umutsuzluklar aynı, karamsarlıklar aynı, bu benzer aynılar korkutuyor.
Ve korkmamızda gerekiyor. Her cümlenin sonunda iş arıyorum abi, demeleri kadar acı veren bir durum yoktur. Ve bu acı tablodan herkes sorumludur.
O kadar acı cümleler duydum ki buraya yazmaya cesaretim bile olmadı. Neyse
demekten çok ne yapabilirime bakıyorum. Öylece kalıp bakıyorum sadece. Keşkeler le boğuşuyor
insan ve boğazında bir hıçkırık oturuyor. O hıçkırık ev sahibi olmuş gitmek bilmez ve uzunca bir
zamanda gitmeyecek gibi görünüyor. Bu da gençlerin umutsuzluğunu, mutsuzluğunu gösteriyor.
Keşke diyorum bu gençler ekonomiden değil de sanattan, kitaptan ve gidebileceği yerlerin
güzelliklerinden bahsetselerdi. Ama olmuyor! Kira artışları, sağlık, eğitim, mutfak vb. liste uzayıp
gidiyor.
Gençler bu noktada ailelerine destek olmak için çalışma zorunluluğunu hissediyor. Etrafınızda birçok
genç vardır. Onlarla konuşun konuştukça umutsuzlukları dağ kadar büyüyor ve bizler altında ezilip
kalıyoruz. Bu yazı sadece giriş diye yazdım. Konuştuğum ve sohbet ettiğim gençlerin karamsarlığını
taleplerini ve beklentilerinin neler olduklarına önümüzde ki yazıda biraz değinip yine kendi çizgimde
devam edeceğim dinler tarihinden başlangıçtan sonlara doğru bir yazı dizisi ile başlayacağım.
Yorum Yap