Banyosu 350, Çayı 40 Lira: Başkent’te Terminale Sığınan Hayatlar

Ankara’da artan kira fiyatları ve hayat pahalılığı, toplumun en savunmasız kesimlerini sokağa mahkûm etti. Barınma imkânı bulamayan yaklaşık 70 vatandaş, Ankara Şehirler Arası Otobüs Terminali’ni (AŞTİ) mesken tuttu. Aralarında emekliler, şiddet mağduru kadınlar ve iş arayan çiftlerin bulunduğu “yeni evsizler”, terminal banklarında hayata tutunmaya çalışıyor.

Barınma Krizi Terminale Taştı

Türkiye’nin en büyük otobüs terminallerinden biri olan AŞTİ, bugünlerde yolculardan çok, sığınacak bir çatısı olmayan evsizlere ev sahipliği yapıyor. Kiralık ev tutamayan, pansiyon ücretlerini dahi karşılayamayan 70 kişi, terminalin üst katında zorlu kış şartlarıyla mücadele ediyor. Nefes muhabiri İlke Çıtır’a konuşan vatandaşların anlattıkları, ekonomik krizin insani boyutunu gözler önüne seriyor.

iddet ve Yoksulluk Kıskacında Kadınlar

Terminalin sakinlerinden biri olan 37 yaşındaki Nazlı Yaylagül, şiddet gördüğü eşinden boşanarak yeni bir hayat kurma umuduyla Yozgat’tan Ankara’ya gelmiş. Ancak sistemin boşlukları onu terminal banklarına itmiş:

“Kadın sığınma evinde 6 ay kaldım. İş bulamadım. Devletin verdiği 1000 liralık sosyal yardımla hayata tutunmam imkânsız. Burada devleti göremiyorum.”

55 yaşındaki aşçı Serpil Güngör ise yıllarca sigortasız çalıştırılmanın bedelini emekli olamayarak ödüyor. Oğluyla birlikte terminalde kalan Güngör, en temel insani ihtiyaç olan temizliğe bile erişemediklerini vurguluyor: “Banyo yapmak 350 lira. Paramız yok, yapamıyoruz. Üstümüz başımız kir içinde.”

10 Liralık Çay Mucizesi ve Emeklinin Dramı

66 yaşındaki işçi emeklisi M.Ç., 10 yıl boyunca pansiyonlarda idare edebilmiş. Ancak maaşının enflasyon karşısında erimesiyle o da AŞTİ’ye sığınmak zorunda kalmış. Terminaldeki 40 liralık çayı alamadıklarını belirten M.Ç., dayanışmayı bir esnafta bulmuş:

• “Bir hayırsever çay ocağı sahibi var, halimize acıyıp bizlere çayı 10 liradan veriyor. Yoksa bir bardak sıcak içeceğe bile hasretiz.”

“Çöpten Ekmeğimizi Çıkardık Ama Dilenmedik”

Bolu’dan iş bulma ümidiyle Ankara’ya gelen D.K.A. ve eşi Y.Ö., altı aydır terminalde yaşam mücadelesi veriyor. Açlıktan dolayı 20’şer kilo verdiklerini anlatan çiftin sözleri, yoksulluğun geldiği noktayı özetliyor:

• Beslenme: “Haftalarca yemek yemedik, çöpten ekmek toplayıp yedik ama yine de kimseden bir şey istemedik, dilenmedik.”
• Hijyen: “Çamaşırlarımızı terminal tuvaletinde yıkayıp, oturduğumuz bankların üzerinde kurutuyoruz.”

Sosyal Devlet Nerede?

AŞTİ’nin üst katındaki bu “zorunlu kamp”, Türkiye’deki barınma krizinin ve ekonomik çöküşün en çıplak hali olarak duruyor. Vatandaşlar yetkililerden sadaka değil, insanca yaşayabilecekleri bir barınma alanı ve sürdürülebilir bir destek bekliyor.